Wiem, ile kosztuje rata.
Ważniejsze jest to, co zostaje.

Wychowałem się w Chorzowie. Miasto, które uczy, że solidna robota ma sens tylko wtedy, gdy zostawia po sobie coś konkretnego. Trafić na Śląsku do banku to był naturalny krok: branża poważna, struktury jasne, cele mierzalne. Zarządzałem oddziałem, prowadziłem zespoły sprzedaży, realizowałem plany. Byłem dobry w tej robocie. I przez długi czas myślałem, że to wystarczy.

Z perspektywy kasy bankowej widziałem setki decyzji finansowych. Kredyty brane na raty, które „spokojnie wejdą w budżet". Refinansowania robione bez policzenia kosztów przejścia. Lokaty zakładane przez przyzwyczajenie, nie przez strategię. Ludzie ufali instytucji, słusznie, bo instytucja dbała o to, żeby ich obsłużyć. Ale nie zawsze o to, żeby im naprawdę dobrze doradzić.

Potem przez kilka lat byłem Project Managerem przy dużych projektach e-commerce. Wdrożenia systemów, migracje danych, budżety sięgające kilku milionów złotych. Tam poznałem inną twarz pieniądza: firmy, które wygrywały przetargi i traciły na nich, bo nie umiały zarządzać tym, co wpłynęło i co wyszło.

Uświadomiłem sobie, że Kowalski kupujący pierwsze mieszkanie i prezes zarządzający spółką mają ten sam problem. Tylko skala inna. Oboje patrzą na złą liczbę.